verloren

Iets verliezen.

Je favoriete potlood, je mooiste potje nagellak, je sleutels of misschien je lievelings oma.
Het één is misschien net iets erger dan het ander.
Maar is iets verliezen wel echt verloren? Of blijft er altijd een stukje achter. Ik geloof dat niks verloren gaat, omdat herrineringen sterker zullen blijven dan het verdriet.

December 2016 verloor ik mijn stiefoma door de gevolgen van kanker. Een jaar hiervoor kreeg ze de diagnose, en na vele behandeingen zag het er weer rooskleurig uit voor haar. Ze ging weer gewoon fietsend naar de winkel, artsen stonden versteld van haar genezingsproces. Ze kon alles weer gewoon, dit ging een half jaar goed tot ze weer de diagnose kreeg, alleen zat het dit keer nog verder verspreid en was er al niks meer aan te doen. Haar tijd kon alleen nog maar uitgesteld worden helaas. Door dit nieuws was er elke dag familie aanwezig bij haar bed zodat ze het niet alleen hoefde af te maken, langzaam aan namen zij afscheid met het idee dat het de volgende dag klaar kan zijn. dit duurde nog best lang voor haar toestand, maar als snel kwam hier een eind aan. De Morfine werd aangesloten tegen de pijn, en nog geen week later kreeg ze een verhoging hiervan. De week erna sloten ze het laatste apparaat aan waardoor ze vredig in slaap zou vallen en niet meer wakker zou worden, net voor kerst ging ze vredig zoals ze verdiend had. Dit nieuws kwam erg hard aan, ook al was het al een aantal dagen bekend dat het ieder moment over kon zijn. Ik sloeg weer tijdelijk dicht, op school en op het werk kwam er bijna geen glimlach vanaf. Net voor het nieuwe jaar heeft de crematie plaatsgevonden op het heidehof, precies zoals zij had gewilt. Er zijn stukjes voorgelezen door 2 van haar dochters, en liedjes afgespeeld die ze zelf had uitgekozen. achteraf was er koffie of thee met cake (niet de droge cake waar ze om vroeg omdat ze dat bij anderen altijd kreeg). Hierna is het gemis er niet minder op geworden. Met oud & nieuw 3 waxinelchtjes aangestoken met de geur Lavendel iets voor 00:00 uit respect voor haar leven. En nog elke dag doen me kleine dingen aan haar denken, maar tegenwoordig beantwoord ik die herrineringen met een lach op mijn gezicht.

Alleen jij.

Je was een vreemdeling.
Een erg aantrekkelijke vreemdeling.
Er zat iets in je dat me aantrok.
We werden " vrienden ".
Al snel begon ik gevoelens te krijgen voor je.
Ik wist dit aardig lang verborgen te houden.
We gingen samen naar het boschbad.
Ik bewonderde je charmes.
Ik kwam bij je thuis.
Je familie was er vriendelijk.
We praatte nachtenlang.
Toen kreeg je een vriendin.
Ik was verleden tijd.
alles was voorbij.
Zodra het uit ging begon je langzaam aan weer te praten.
Ik voelde me weer geliefd bij je.
Stapje voor stapje ging het steeds beter.
Ik kwam vaker langs.
Ik begon je als een beste vriend te zien.
Ondertussen deed ik alles om je te krijgen.
Maar steeds hoorde ik andere namen.
Ik voelde me aan de kant gezet.
Ik was er altijd als het fout ging met anderen.
Maar kreeg er niks voor terug.
Ruzie na ruzie bleef ik je trouw.
Want zonder jou kon ik niet.
Ik kreeg een vriendje.
Oppeens berichtte je me..
Je wou me inneens wel.
Je vroeg me te kiezen tussen hem en jou.
Ik koos voor hem omdat ik geen vertrouwen in je had.
Achteraf bleven we goede vrienden.
Ook bleef ik bij je thuis komen.
Toen ging het uit omdat ik nog gevoelens voor jou had.
Je zei het allemaal al wel te weten.
Mijn hoop op jou heb ik nooit verloren.
Ik heb de strijd nooit opgegeven.
Ik wist / weet dat we bij elkaar horen.
De laatste keer dat ik bij je was ging alles super.
Je was blij met mij en ik met jou.
Maar toen ging het fout.
Jij wou andere dingen als mij.
Jij verwachtte dingen die ik niet waar kon maken.
Ik werd je huis uitgezet schreeuwend.
Mijn gemis is hier echter niet minder om geworden.
Ik weet dat je dit niet leest omdat je me hebt geblokkeerd een paar maand terug in een boze bui.
Alsnog hoop ik dat je bij draait.
Dat het weer net zoals eerst word.
Want ik ben niet compleet zonder jou.

foto's

Naaktfoto's,                                                                             iedereen weet wel wat het is.

sommige doen het uit liefde of plezier, maar er zijn ook mensen die geen keuze hebben..

vaak zat worden er meisjes bedreigd ermee en weten niet wat ze moeten doen, dus geven ze op en doen ze het maar om geen problemen te krijgen. als je eenmaalig naar een persoon stuurt is de kans aanwezig dat hij het niet voor zichzelf houd, maar het met heel internet wilt delen zonder jouw toestemming. zelf heb ik dit meegemaakt en wil ik mijn verhaaltje doen hier omdat ik weet dat bijna niemand het leest.

nou daar gaat ie dan,

het was een normale dag. niks aan de hand. ik appte een vriend met de vraag of het normaal is om foto's naar je vriendje te sturen zonder kleding. hij vond van wel en vroeg of hij ze dan mocht keuren, hier had ik toen geen problemen mee en stuurde ze uit hoop van acceptatie. een paar weken later kregen we ruzie en had iedereen ze in mijn school en stonden ze op facebook, dit merkte ik doordat mensen inneens me nariepen over foto's. zelf had ik in het begin nog geen idee waarom ze zoiets zouden zeggen en ging gewoon verder. totdat zelfs vrienden van mij ze kregen en me erop aanspraken. zelf was ik boos en vooral teleurgesteld, want niet alleen foto's gingen rond maar ook alles wat er tussen mij en mijn toenmalig virnedje was gebeurd ook. zelf maakte het me niet zoveel meer uit na een tijdje, het hield toch niet meer op.. wat ik ook deed. een jaar later werd ik geappt door een ex met de vraag of ik hem nog kende en dat hij graag alles goed wilde maken, achteraf was het slecht om het gewoon te vergeven alsof er niks was gebeurd. we raakten zo aan de klets dat hij begon over zoenen en dat soort dingen met mij, het leek allemaal vrij normaal. ook vroeg hij een maand later foto's omdat hij ze zo mooi vond, allemaal geen probleem toch? dus ik stuurde er een paar.. maar toen ging het allemaal goed fout, hij zou alles verspreidden. het begon op instagram met het onder mijn foto's reageren of iemand naaktfoto's van mij wou want dan moesten ze hem berichten, daarna had ik een oproep op facebook gedaan naar een leuk shirtje zodat ik daar een tekst op kon maken.. ook daar reageerde hij onder dat mensen hem konden berichten voor leuke foto's. een tijdje leek het stil om hem, totdat ik ineens een whatsappje kreeg met de vraag of ik nog 1 foto wou sturen met hoofd en al erop anders zou hij alles op facebook en instagram plaatsen. ik besloot het toch maar mijn ouders te vertellen. we hebben meteen de politie gebeld, maar dit had geen enkel nut want er werd gezegd 'zolang er geen naaktbeelden te zien zijn kunnen wij niks voor u betekenen' en ik maar facebook en intagram in de gaten houden, totat een ex me best wou helpen door hem een berichtje te doen. ik vertrouwde er niks, maar uiteindelijk liep het goed af. ik kreeg van mijn exscreenshots van hun gesprek waarin stond dat hij de foto's allang niet meer heeft en me angst aan wou praten. uiteindelijk was er dus niks aan de hand, maar op zo'n moment schrik je wel en staat je wereld een poos stil. gelukkig is alles goed verlopen na het hele gedoe.

Vertrouwen

Vertrouwen.

het lijkt zo'n simpel woord met een duidelijke betekenis.Maar denk is goed na. ben je het kwijt, dan zal je het nooit meer exact hetzelfde krijgen. 

vertrouwen opbouwen opzich kost al veel tijd en moeite van allebij de kanten, maar is het eenmaal weg? zul je heel hard je best moeten doen om het eenigzins weer een beetje in orde te maken.                                                                         

hoe hard je er ook aan werkt, 1 klein foutje en het is weg.

voorbeeld:                                                                                      mijn ex. hij beloofde me al het moois en zei dat het goed zou komen, maar ondertussen stond hij er niet 100% achter en was hij er snel klaarmee.

het lag niet aan hemzelf zei hij dan altijd. 'ik hou niet van haat',    het domste wat ik ooit heb gehoord. hou je van elkaar? zoja, hou dan niks geheim maar vertel het iedereen.                                   
sta je er niet achter, of is er geen vetrouwen?                          
stop er dan gelijk mee, want dat gaat ook niet snel komen.

 ik vergeef snel mensen, in de hoop leuk gevonden te worden door iedereen, en dat weet ik ook wel. maar als je met iedereen rekening moet houden, word je er zelf niet beter op heb ik ondervonden. dit alles heeft me geleid naar depressie en nog veel meer. mensen zeggen me altijd, waarom geef je zoveel om mensen als hun niet hetzelfde doen? maarja alleen overblijven is ook niet leuk dus je moet toch wat. ik merk af en toe wel dat ik minder snel mensen vergeef door te kijken naar wat ze hebben gedaan en wat mijn rol daarin is, heb ik ook gedeeltelijk meegeholpen zal ik ook gemeend mijn excuus aanbieden. heb ik in mijn ogen niks gedaan zal ik je excuus niet accepteren en zal ik je ook daadwerkelijk vol op negeren.

Yesterday Is History

 wees eens tevreden met jezelf. 

in het leven heb je 2 keuzes..                                                          
of je overleeft, of je leeft.

 

ik was dus vanaf de 1e klas zo'n persoon die overleefd.. mensen noemden mij ook wel emo, omdat in mijn hoofd werd gezegd je kan de wereld niet aan, je bent niet sterk genoeg. Tot mijn grote spijt geloofde ik wat mijn hoofd zei, en liet mijn hart er buiten. sinds die tijd stootte ik iedereen af die me wou helpen. ook kreeg ik vaker zelfmoordneigingen en sneed/kraste ik zowat elke week mijn armen vol.

mijn depressie kwam vooral, omdat ik niet goed genoeg was volgens anderen. ik probeerde elke dag erbij te horen, maar kreeg elke dag weer opmerkingen over van alles wat niet zou kloppen aan mij.

totdat ik laatst iemand hoorde zeggen,                                          
'je bent leuk zoals je bent, je hoeft jezelf niet te veranderen voor andere mensen'.                                                                

sindsdien ben ik positiever met de attitude,                          "waarom zou je moeite doen voor iemand die geen moeite voor jou doet voor jou".

 

dus 1 tip voor iedereen op de wereld..

accepteer jezelf, dan zullen anderen het ook doen.

xoxo